Wykup nieruchomości zlokalizowanych w pasie budowy nowych dróg i autostrad wiąże się z koniecznością wykonania operatu szacunkowego oraz obowiązkiem wypłaty odszkodowania na rzecz właściciela lub użytkownika wieczystego nieruchomości. Zawsze budzi to wiele emocji. Warto wiedzieć, na jakich zasadach dokonuje się tych czynności prawnych.
Wykup nieruchomości pod drogi jest integralną częścią procesu budowy dróg i autostrad. Zakład Usług Inżynierskich APEKS z Gdańska na zlecenie Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad przeprowadza tego typu operacje, bazując na doświadczeniu najlepszych specjalistów oraz stosując przy tym najwyższe standardy współpracy z osobami podlegającymi prawu wywłaszczenia. Podstawą obliczenia odszkodowania za wywłaszczane nieruchomości jest operat szacunkowy sporządzany przez rzeczoznawcę majątkowego. Przy czym sposób sporządzenia wyceny określają przepisy ustawy o gospodarce nieruchomościami z 1997 r. oraz rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzanie operatu szacunkowego z 2004 r.
- Zgodnie z obowiązującym w Polsce prawem, jeżeli istnieje potrzeba określenia wartości nieruchomości, wartość tę określa rzeczoznawca majątkowy. Jego autorska opinia o wartości nieruchomości sporządzona w formie pisemnej, nazywana jest operatem szacunkowym i stanowi dokument urzędowy. – wyjaśnia inż. geodeta, rzeczoznawca majątkowy Wiesława Chramęga z firmy APEKS Sp. z o.o., zajmująca się regulacją stanów prawnych nieruchomości znajdujących się w pasie inwestycji. – W operacie szacunkowym należy przedstawić sposób dokonania wyceny nieruchomości, ale także cel wyceny, rodzaj i położenie nieruchomości, przeznaczenie na planie miejscowym, stopień wyposażenia w urządzenia infrastruktury technicznej, stan zagospodarowania oraz dostępne dane o cenach, dochodach i cechach nieruchomości podobnych – kontynuuje Wiesława Chramęga.
Podczas szacowania wartości gruntów przejmowanych pod drogi publiczne, zgodnie z §36 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów, należy stosować metodę porównawczą. Dlatego tego typu operacje przeprowadzają najlepsi eksperci posiadający znajomość cen transakcyjnych nieruchomości podobnych do nieruchomości będącej przedmiotem wyceny, a także cech tych nieruchomości wpływających na poziom ich cen. W metodzie porównawczej eksperci firmy Apeks określają wartości nieruchomości przy założeniu, że wartość ta odpowiada cenom, jakie uzyskano za nieruchomości podobne, które były przedmiotem obrotu rynkowego. Następnie korygują ceny ze względu na cechy różniące nieruchomości podobne od nieruchomości wycenianej oraz uwzględniają zmiany poziomu cen wskutek upływu czasu.
- Przy sporządzaniu operatu szacunkowego rzeczoznawcę obowiązują standardy zawodowe. Natomiast na sposób prowadzenia wyceny ma wpływ, w jakim celu zostanie ona przygotowana. – dodaje Wiesława Chramęga z firmy APEKS Sp. z o.o.
Według zapisu rozporządzenia Rady Ministrów można stosować dwie generalne zasady szacowania wartości gruntów zajętych pod drogi. W pierwszej metodzie, rzeczoznawca powinien przyjąć ceny transakcyjne uzyskiwane przy sprzedaży gruntów zajętych pod drogi publiczne. W przypadku braku znajomości takich cen, można zastosować zasadę drugą, gdzie wartość tych gruntów określa się jako iloczyn wartości 1 m2 gruntów o przeznaczeniu przeważającym wśród gruntów przyległych i ich powierzchni, z tym że jeżeli przeznaczenie gruntów przyległych powoduje, że ich wartość jest niższa niż wartość gruntów przeznaczonych pod drogi, tak ustaloną wartość powiększa się o 50% (zgodnie z §36 ust. 1 i ust. 2 pkt. 2 rozporządzenia Rady Ministrów).
Bardzo ważnym elementem wyceny nieruchomości jest opracowywanie operatów szacunkowych w przypadku sporządzania wyceny dla nieruchomości nie będących przedmiotem obrotu na rynku lokalnym, na przykład w myśl treści §26 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów – dopuszczone jest przyjmowanie cen transakcyjnych uzyskiwanych za nieruchomości podobne na regionalnym lub krajowym rynku nieruchomości, bez wykluczenia rynków zagranicznych.
- Najważniejszym elementem procesu wyceny jest profesjonalne działanie. Wywłaszczenie właścicieli wiąże się z ogromnymi emocjami spowodowanymi koniecznością zmiany miejsca zamieszkania, niepewnością o swój los czy utratą posiadanej od pokoleń ziemi rodzinnej. Dlatego zatrudniamy wysokiej klasy specjalistów, będących nie tylko fachowcami od sporządzania operatów szacunkowych, ale będących także ekspertami w komunikacji międzyludzkiej. - wyjaśnia Krzysztof Matysik prezes firmy APEKS Sp. z o.o.
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą apeks. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą apeks. Pokaż wszystkie posty
sobota, 18 września 2010
niedziela, 5 września 2010
Technologia skanowania laserowego w inwentaryzacji mas
Inwentaryzacja mas stanowi przedmiot wielu opracowań inżynierskich. Jako przykład można podać inwentaryzację składowanych materiałów sypkich, określenie wielkości urobku, określenie wymiaru, a w związku z tym i kosztów robót ziemnych, czy też w ostatnim czasie obliczenie objętości ubytków w wałach przeciwpowodziowych. Wybór właściwej technologii pomiaru i obliczenia wynika bezpośrednio z charakterystyki danego obiektu, w tym w dużej mierze z jego rozmiarów. Duże przestrzenie, w przypadku kopalni odkrywkowych, utrudniają przemieszczanie się zespołu pomiarowego dodatkowo wydłużając czas pomiaru. Dodatkowym czynnikiem determinującym wybór odpowiedniej metody pomiaru jest skomplikowana rzeźba terenu nie rzadko uniemożliwiająca bezpośredni dostęp (półki na skarpach, osuwiska, strome zbocza kopalni odkrywkowych, tereny podmokłe). W przypadku inwentaryzacji podziemnych wyrobisk górniczych także kwestia poziomu oświetlenia może okazać się dużym utrudnieniem. Biorąc pod uwagę czas potrzebny na wykonanie inwentaryzacji - kluczową może okazać się technologia, która umożliwi przeprowadzenie pomiaru bez wstrzymywania prac prowadzonych na obiekcie.
Skanowanie laserowe to obecnie najnowocześniejsza i najbardziej uniwersalna technologia pozyskiwania informacji przestrzennych. W wyniku pomiaru otrzymujemy chmurę punktów o określonych trójwymiarowych współrzędnych, a także opcjonalnie kolor każdego z punktów. Odległości między punktami w chmurze, rzędu kilku milimetrów, pozwalają stworzyć quasi-ciągły realistyczny model obiektu. Model punktowy stanowi bazę do sporządzenia kompletnej dokumentacji technicznej, jak również punkt wyjściowy do stworzenia modelu 3D.
Skanowanie laserowe to przede wszystkim nieporównywalna z innymi metodami ilość informacji przestrzennych pozyskana w krótkim czasie przy zachowaniu wysokiej dokładności opracowania. Dzięki temu możliwe jest zarejestrowanie stanu obiektu na dany dzień, co jest istotne np. przy rozliczaniu wydobycia węgla w kopalniach, określenia wielkości robót ziemnych czy też inwentaryzacji składowisk.
Model punktowy (chmura punktów) hałdy.
Model 3D wygenerowany na podstawie chmury punktów.
Skanowanie laserowe dostarczy nam pełnej informacji o geometrii obiektu, co w przypadku wkopu i zwałowiska w górnictwie odkrywkowym jest podstawą do sterowania pracą maszyn. Posiadając quasi-ciągły model np. badanego wyrobiska istnieje możliwość lepszego wyboru miejsc stabilizacji punktów do pomiarów kontrolnych (np. konwergencji). Dodatkowo porównując modele 3D wygenerowane z chmur punktów zarejestrowanych w różnych okresach możliwe jest określenie deformacji całego obiektu lub jego fragmentów.
Zastosowanie skanowania laserowego 3D zapewnia bezpieczny pomiar miejsc niedostępnych, takich jak osuwiska, skarpy, miejsca podmokłe, jak również składowiska materiałów sypkich stanowiących bezpośrednie zagrożenie dla pracujących na nich osób. Nieinwazyjny charakter pomiaru, jak również zasięg 400 metrowy umożliwiają skanowanie obiektu nie ograniczając prowadzonej na nim obsługi.
Warstwice wygenerowane z modelu 3D.
Skanowanie laserowe znajduje doskonałe zastosowanie zarówno w przypadku inwentaryzacji mas na powierzchni np. w kopalniach odkrywkowych, jak również w wyrobiskach komorowych. Wykonanie pomiaru nie wymaga dużego zespołu pomiarowego a także nie jest uzależnione od oświetlenia. Skanowanie laserowe jest znacznie szybsze i prostsze od innych dostępnych metod.
Porównanie metody skanowania laserowego oraz klasycznego pomiaru geodezyjnego:
Skanowanie laserowe:
- wierne odwzorowanie obiektu
- dokładność pomiaru nie zależy od wielkości i stopnia skomplikowania obiektu
- w wyniku pomiaru otrzymujemy dziennie nawet kilka milionów punktów
- krótki czas rejestracji punktów oraz nieinwazyjny charakter pomiaru gwarantuje odwzorowanie jednolitego obiektu
- brak dostępu do obiektu nie jest przeszkodą w pomiarze
Klasyczny pomiar geodezyjny:
- pomiar jest zawsze subiektywną interpretacją kształtu mierzonego obiektu
- skomplikowane kształty obiektu wymuszają generalizację pomiaru
- jeden zespół pomiarowy w ciągu jednego dnia jest w stanie zarejestrować jedynie kilka tysięcy punktów
- w trakcie pomiaru kształt hałdy może ulec modyfikacji w wyniku przemieszczania się geodety
- brak dostępu do obiektu dla zespołu pomiarowego wyklucza pomiar
Skuteczność zastosowania technologii skanowania laserowego została potwierdzona w trakcie realizacji zleceń przy inwentaryzacji różnego rodzaju obiektów na terenie całego kraju.
Wśród zrealizowanych przez firmę APEKS Sp. z o.o. prac można wymienić inwentaryzację 7 składowisk węgla o łącznej objętości blisko 9.000m 3. Każda hałda została pomierzona z czterech stanowisk - łącznie 28 stanowisk skanera w ciągu 5 godzin. Pomiar częściowo był realizowany w warunkach nocnych, co w przypadku zastosowania metod klasycznych byłoby niemożliwe. Prace kameralne obejmujące połączenie zarejestrowanych chmur punktów, utworzenie modeli 3D pomierzonych hałd oraz obliczenie objętości trwały 2 dni.
Skanowanie laserowe to obecnie najnowocześniejsza i najbardziej uniwersalna technologia pozyskiwania informacji przestrzennych. W wyniku pomiaru otrzymujemy chmurę punktów o określonych trójwymiarowych współrzędnych, a także opcjonalnie kolor każdego z punktów. Odległości między punktami w chmurze, rzędu kilku milimetrów, pozwalają stworzyć quasi-ciągły realistyczny model obiektu. Model punktowy stanowi bazę do sporządzenia kompletnej dokumentacji technicznej, jak również punkt wyjściowy do stworzenia modelu 3D.
Skanowanie laserowe to przede wszystkim nieporównywalna z innymi metodami ilość informacji przestrzennych pozyskana w krótkim czasie przy zachowaniu wysokiej dokładności opracowania. Dzięki temu możliwe jest zarejestrowanie stanu obiektu na dany dzień, co jest istotne np. przy rozliczaniu wydobycia węgla w kopalniach, określenia wielkości robót ziemnych czy też inwentaryzacji składowisk.
Model punktowy (chmura punktów) hałdy. 
Model 3D wygenerowany na podstawie chmury punktów.Skanowanie laserowe dostarczy nam pełnej informacji o geometrii obiektu, co w przypadku wkopu i zwałowiska w górnictwie odkrywkowym jest podstawą do sterowania pracą maszyn. Posiadając quasi-ciągły model np. badanego wyrobiska istnieje możliwość lepszego wyboru miejsc stabilizacji punktów do pomiarów kontrolnych (np. konwergencji). Dodatkowo porównując modele 3D wygenerowane z chmur punktów zarejestrowanych w różnych okresach możliwe jest określenie deformacji całego obiektu lub jego fragmentów.
Zastosowanie skanowania laserowego 3D zapewnia bezpieczny pomiar miejsc niedostępnych, takich jak osuwiska, skarpy, miejsca podmokłe, jak również składowiska materiałów sypkich stanowiących bezpośrednie zagrożenie dla pracujących na nich osób. Nieinwazyjny charakter pomiaru, jak również zasięg 400 metrowy umożliwiają skanowanie obiektu nie ograniczając prowadzonej na nim obsługi.
Warstwice wygenerowane z modelu 3D.Skanowanie laserowe znajduje doskonałe zastosowanie zarówno w przypadku inwentaryzacji mas na powierzchni np. w kopalniach odkrywkowych, jak również w wyrobiskach komorowych. Wykonanie pomiaru nie wymaga dużego zespołu pomiarowego a także nie jest uzależnione od oświetlenia. Skanowanie laserowe jest znacznie szybsze i prostsze od innych dostępnych metod.
Porównanie metody skanowania laserowego oraz klasycznego pomiaru geodezyjnego:
Skanowanie laserowe:
- wierne odwzorowanie obiektu
- dokładność pomiaru nie zależy od wielkości i stopnia skomplikowania obiektu
- w wyniku pomiaru otrzymujemy dziennie nawet kilka milionów punktów
- krótki czas rejestracji punktów oraz nieinwazyjny charakter pomiaru gwarantuje odwzorowanie jednolitego obiektu
- brak dostępu do obiektu nie jest przeszkodą w pomiarze
Klasyczny pomiar geodezyjny:
- pomiar jest zawsze subiektywną interpretacją kształtu mierzonego obiektu
- skomplikowane kształty obiektu wymuszają generalizację pomiaru
- jeden zespół pomiarowy w ciągu jednego dnia jest w stanie zarejestrować jedynie kilka tysięcy punktów
- w trakcie pomiaru kształt hałdy może ulec modyfikacji w wyniku przemieszczania się geodety
- brak dostępu do obiektu dla zespołu pomiarowego wyklucza pomiar
Skuteczność zastosowania technologii skanowania laserowego została potwierdzona w trakcie realizacji zleceń przy inwentaryzacji różnego rodzaju obiektów na terenie całego kraju.
Wśród zrealizowanych przez firmę APEKS Sp. z o.o. prac można wymienić inwentaryzację 7 składowisk węgla o łącznej objętości blisko 9.000m 3. Każda hałda została pomierzona z czterech stanowisk - łącznie 28 stanowisk skanera w ciągu 5 godzin. Pomiar częściowo był realizowany w warunkach nocnych, co w przypadku zastosowania metod klasycznych byłoby niemożliwe. Prace kameralne obejmujące połączenie zarejestrowanych chmur punktów, utworzenie modeli 3D pomierzonych hałd oraz obliczenie objętości trwały 2 dni.
czwartek, 2 września 2010
Gdańskie kina: Neptun, Helikon i Kameralne zeskanowane
W sierpniu firma APEKS dokonała inwentaryzacji budowlanej zabytkowego kompleksu kinowego na Starym Mieście w Gdańsku. Pełna inwentaryzacja budowlana przygotowana została do celów rozbiórki i przebudowy kompleksu, który obejmuje budynki kina Neptun, Helikon i Kameralne, a także przylegające pomieszczenia biurowe wraz z rozległymi piwnicami z archiwum. Aby zeskanować tak skomplikowany obiekt przygotowanych zostało blisko 400 stanowisk skanowania. I tak oto kolejne stare kina przeszły do historii…
poniedziałek, 5 lipca 2010
Już po GEOMATYCE
W dniach 1-2 lipca odbyła się Konferencja dedykowana nowoczesnej geodezji i kartografii pod nazwą GEOMATYKA 2010. Konferencja ta była skierowana do pracowników i pracodawców branż inżynieryjnych, głównie z dziedziny geodezji, budownictwa, inżynierii transportu, architektury, planowania przestrzennego, hydrografii, administracji i nawigacji samorządowej. Wystawa technologiczna cieszyła się dużym zainteresowaniem wśród studentów, kadry naukowej z uczelni w Polsce oraz przedsiębiorców. Organizatorem konferencji był Zakład Geodezji, Wydział Inżynierii Lądowej i Środowiska Politechniki Gdańskiej.
Firma APEKS była oczywiście obecna podczas tej imprezy i prezentował właściwości skanowania laserowego 3D, przy użyciu lasera VZ-400 firmy RIEGL.
Firma APEKS była oczywiście obecna podczas tej imprezy i prezentował właściwości skanowania laserowego 3D, przy użyciu lasera VZ-400 firmy RIEGL.
piątek, 2 lipca 2010
System GPS - część 2
W pierwszej części pisaliśmy, czym w ogóle jest system GPS. Dzisiaj czas na wyjaśnienie podstawowych terminów związanych z tym tematem.
Pomiary pseudoodległości – pomiary odległości satelita – antena odbiornika na podstawie porównania emitowanego przez satelitę kodu i jego repliki generowanej przez odbiornik. Są to tzw. wyznaczenia nawigacyjne, autonomiczne. Dokładność określenia pozycji rzędu kilku metrów.
Pomiary fazowe – to rodzaj pomiarów stanowiący o wysokiej dokładności wyznaczenia pozycji w technice GPS. Różnicowe pomiary fazowe z dokładnością 1/100 cyklu fazowego fali nośnej umożliwiają wyznaczenie różnic odległości dwóch odbiorników z dokładnością milimetrową.
Pomiary różnicowe (względne) – podstawowy rodzaj pomiarów GPS w zastosowaniach geodezyjnych polegających na wyznaczeniu pozycji względem punktu (punktów) o znanym położeniu (punkcie referencyjnym)
W kategorii pomiarów różnicowych w zależności od stosowanych procedur pomiarowych wyróżniamy:
1. gdy odbiorniki przez cały okres gromadzenia danych pozostają nawzajem w bezruchu
- obserwacje statyczne
- szybkie statyczne (FastStatic, Rapid Static),
2. gdy jeden lub więcej odbiorników się przemieszcza, a przynajmniej jeden prowadzi pomiar
stacjonarnie
- Stop&Go semi-kinematic
- kinematyczne
3. pomiary RTK (Real Time Kinematic) - pozwalające na uzyskanie pozycji z dokładnością centymetrową w czasie rzeczywistym (konieczne jest ustanowienie komunikacji pomiędzy odbiornikiem bazowym a ruchomym, w celu przesyłania korekt). Zwykle odbywa się to za pośrednictwem radia, coraz częściej jednak wykorzystywane są sieci telefonii komórkowej.
Sensor – odbiornik, zasadnicza część zestawu, do której dostarczane są za pośrednictwem anteny dane z satelitów.
Controller, data logger – urządzenie, za pośrednictwem którego komunikujemy się z odbiornikiem (ustawiamy tryb pracy, częstotliwość rejestrowania danych itp.), i w którym odbywa się rejestracja danych.
Okno – przestrzeń, w której znajdują się obserwowane satelity, zwykle określa się je w stopniach określających kąt wzniesienia satelity nad horyzontem, powyżej którego sygnały z satelity są rejestrowane.
„Odcinanie części sygnału jest konieczne ze względu na niekorzystny wpływ „grubej” warstwy troposfery i jonosfery nad horyzontem.
Zasłona – naturalny lub sztuczny obiekt ograniczający dotarcie sygnału z satelity do anteny odbiornika
DOP (dilution of precision) – wskaźnik określający geometrię układu odbiornik – satelity systemu GPS w danym momencie (GDOP, PDOP, VDOP, HDOP)
Epoka (interwał pom.) – jeden zarejestrowany cykl obserwacyjny zwykle 5, 10 lub 15 sekund
Pomiary pseudoodległości – pomiary odległości satelita – antena odbiornika na podstawie porównania emitowanego przez satelitę kodu i jego repliki generowanej przez odbiornik. Są to tzw. wyznaczenia nawigacyjne, autonomiczne. Dokładność określenia pozycji rzędu kilku metrów.
Pomiary fazowe – to rodzaj pomiarów stanowiący o wysokiej dokładności wyznaczenia pozycji w technice GPS. Różnicowe pomiary fazowe z dokładnością 1/100 cyklu fazowego fali nośnej umożliwiają wyznaczenie różnic odległości dwóch odbiorników z dokładnością milimetrową.
Pomiary różnicowe (względne) – podstawowy rodzaj pomiarów GPS w zastosowaniach geodezyjnych polegających na wyznaczeniu pozycji względem punktu (punktów) o znanym położeniu (punkcie referencyjnym)
W kategorii pomiarów różnicowych w zależności od stosowanych procedur pomiarowych wyróżniamy:
1. gdy odbiorniki przez cały okres gromadzenia danych pozostają nawzajem w bezruchu
- obserwacje statyczne
- szybkie statyczne (FastStatic, Rapid Static),
2. gdy jeden lub więcej odbiorników się przemieszcza, a przynajmniej jeden prowadzi pomiar
stacjonarnie
- Stop&Go semi-kinematic
- kinematyczne
3. pomiary RTK (Real Time Kinematic) - pozwalające na uzyskanie pozycji z dokładnością centymetrową w czasie rzeczywistym (konieczne jest ustanowienie komunikacji pomiędzy odbiornikiem bazowym a ruchomym, w celu przesyłania korekt). Zwykle odbywa się to za pośrednictwem radia, coraz częściej jednak wykorzystywane są sieci telefonii komórkowej.
Sensor – odbiornik, zasadnicza część zestawu, do której dostarczane są za pośrednictwem anteny dane z satelitów.
Controller, data logger – urządzenie, za pośrednictwem którego komunikujemy się z odbiornikiem (ustawiamy tryb pracy, częstotliwość rejestrowania danych itp.), i w którym odbywa się rejestracja danych.
Okno – przestrzeń, w której znajdują się obserwowane satelity, zwykle określa się je w stopniach określających kąt wzniesienia satelity nad horyzontem, powyżej którego sygnały z satelity są rejestrowane.
„Odcinanie części sygnału jest konieczne ze względu na niekorzystny wpływ „grubej” warstwy troposfery i jonosfery nad horyzontem.
Zasłona – naturalny lub sztuczny obiekt ograniczający dotarcie sygnału z satelity do anteny odbiornika
DOP (dilution of precision) – wskaźnik określający geometrię układu odbiornik – satelity systemu GPS w danym momencie (GDOP, PDOP, VDOP, HDOP)
Epoka (interwał pom.) – jeden zarejestrowany cykl obserwacyjny zwykle 5, 10 lub 15 sekund
wtorek, 15 czerwca 2010
System GPS – część 1
Dzisiaj poruszamy temat systemu GPS. Czy jest? O czym powinien wiedzieć geodeta, chcąc korzystać z tej zdobyczy cywilizacji. Wszystkie wątpliwości wyjaśni ekspert, Ryszard Boniecki z firmy APEKS z Gdańska.
System GPS, przytaczam za profesorem Kazimierzem Czarneckim, jest swoistą „czarną skrzynką” wymagającą niewielkiego udziału operatora, którego rola jak się na pierwszy rzut oka wydaje, sprowadza się do ustawienia anteny nad punktem pomiarowym, zmierzenia wysokości anteny nad mierzonym punktem, załączenia zasilania i uruchomienia odbiornika. Podobnie, po zakończeniu pomiaru wystarczy nacisnąć kilka „guzików” w określonej kolejności, przesłać zarejestrowane dane do komputera, uruchomić program i po pewnym czasie uzyskać wyświetlone na monitorze wyniki.
Czy zatem istnieje potrzeba, aby współczesny geodeta - użytkownik systemu GPS, rozumiał jego działanie. Odpowiedź jest zdecydowanie twierdząca.
Współczesny geodeta, jeśli chce korzystać z techniki GPS, musi wiedzieć o niej bardzo dużo: musi zdawać sobie sprawę z zasad działania systemu; z jego podstaw teoretycznych; wiedzieć jak działają różne odbiorniki GPS; wiedzieć jak dobrać odpowiedni typ odbiornika i anteny do określonych celów. Powinien wiedzieć także jaka procedura obserwacji będzie właściwa dla celów, jakie chce osiągnąć. Powinien umieć dobrać odpowiednie programy do przetworzenia wyników obserwacji, a później wykorzystać je w różnych układach współrzędnych, w połączeniu z wynikami uzyskanymi np. za pomocą technik klasycznych.
Obserwacje GPS są wykorzystywane w coraz szerszym zakresie. Poza podstawowym - określeniem pozycji, coraz częściej wykorzystywane są do określenia różnic wysokości między punktami (niwelacja satelitarna), czy wyznaczenia przemieszczeń poziomych i pionowych, jeśli wymieniać tyko te zastosowania będące przedtem domeną innych dziedzin geodezji.
Oczywiście nietypowe, bądź eksperymentalne zastosowania wymagają głębszej wiedzy i szczególnej staranności przy wykonywaniu pomiarów.
Krótka charakterystyka systemu
System GPS tworzą trzy zasadnicze części (segmenty):
- segment kosmiczny – tworzą „w zasadzie” 24 satelity (czynne) umieszczone na sześciu prawie kołowych orbitach o nachyleniu ok. 55 stopni do płaszczyzny równika (po 4 satelity na każdej orbicie), wysokość orbity ok. 20 000 km. Każdy z satelitów emituje bardzo stabilne częstotliwości pomiarowe, transmituje sygnały własnego zegara oraz retransmituje informacje efemerydalne (dotyczące położenia satelity w przestrzeni) i identyfikacyjne (dotyczące tego satelity i całego systemu);
- segment kontroli – składający się z 5 stacji śledzących Colorado Springs (master station) i 4 rozmieszczonych w miarę równomiernie wzdłuż równika. Obserwacje zarejestrowane na stacjach śledzących są przesyłane do stacji podstawowej (master). Centrum obliczeniowe dokonuje wyznaczenia przewidywanych elementów orbity każdego satelity i poprawek pozwalających na określenie pozycji satelity w momencie obserwacji. Te informacje wraz z poprawą zegara satelity są przesyłane do komputera pokładowego satelity, a następnie retransmitowane w postaci tzw. efemeryd pokładowych (części depeszy satelitarnej);
- segment użytkowników - w zależności od rodzaju posiadanego sprzętu i potrzeb użytkownicy wyznaczają swoją pozycję bezpośrednio w systemie WGS-84 (nawigacja) lub przy zastosowaniu innych narzędzi i metod pomiaru (statycznych), w post-processingu, wyznaczają pozycję ze znacznie większą dokładnością. Istnieją też inne sposoby wyznaczenia pozycji (tryby kinematyczne). Omówienie nawet pobieżne wszystkich sposobów wyznaczenia pozycji oraz podstaw teoretycznych wymagałoby obszernego wykładu (cyklu wykładów).
Zainteresowanych odsyłam do literatury - artykułów w magazynie GEODETA (dodatek NAWI), podręczników akademickich i publikacji przekrojowych np.: Geodezja współczesna w zarysie [K. Czarnecki, Wydawnictwo Wiedza i Życie], GPS w praktyce geodezyjnej [J. Lamparski, K. Świątek Wydawnictwo Gall]
W uproszczeniu wyznaczenie pozycji polega na realizacji przestrzennego wcięcia wstecz (liniowego) do punktów (satelitów GPS), których pozycja w przestrzeni choć zmienna, jest możliwa do wyznaczenia na podstawie transmitowanych przez satelity efemeryd.
Planowanie obserwacji
Większość dostawców odbiorników dostarcza wraz ze sprzętem narzędzia do opracowania i wyrównania wyników pomiaru, oraz do planowania misji obserwacyjnych.
Programy do planowania misji obserwacyjnych bazują na informacjach zawartych w almanachu – części depeszy satelitarnej.
Posiadając informacje o przybliżonej lokalizacji stanowisk obserwacyjnych, można zaplanować sesje pomiarowe, dokonując wyboru optymalnych przedziałów czasowych dla wykonania „obserwacji”.
Program podaje informacje o liczbie widocznych w określonym „oknie” satelitów, ich konstelacji, wartości wskaźnika DOP, itp. przedstawione na osi czasu.
System GPS, przytaczam za profesorem Kazimierzem Czarneckim, jest swoistą „czarną skrzynką” wymagającą niewielkiego udziału operatora, którego rola jak się na pierwszy rzut oka wydaje, sprowadza się do ustawienia anteny nad punktem pomiarowym, zmierzenia wysokości anteny nad mierzonym punktem, załączenia zasilania i uruchomienia odbiornika. Podobnie, po zakończeniu pomiaru wystarczy nacisnąć kilka „guzików” w określonej kolejności, przesłać zarejestrowane dane do komputera, uruchomić program i po pewnym czasie uzyskać wyświetlone na monitorze wyniki.
Czy zatem istnieje potrzeba, aby współczesny geodeta - użytkownik systemu GPS, rozumiał jego działanie. Odpowiedź jest zdecydowanie twierdząca.
Współczesny geodeta, jeśli chce korzystać z techniki GPS, musi wiedzieć o niej bardzo dużo: musi zdawać sobie sprawę z zasad działania systemu; z jego podstaw teoretycznych; wiedzieć jak działają różne odbiorniki GPS; wiedzieć jak dobrać odpowiedni typ odbiornika i anteny do określonych celów. Powinien wiedzieć także jaka procedura obserwacji będzie właściwa dla celów, jakie chce osiągnąć. Powinien umieć dobrać odpowiednie programy do przetworzenia wyników obserwacji, a później wykorzystać je w różnych układach współrzędnych, w połączeniu z wynikami uzyskanymi np. za pomocą technik klasycznych.
Obserwacje GPS są wykorzystywane w coraz szerszym zakresie. Poza podstawowym - określeniem pozycji, coraz częściej wykorzystywane są do określenia różnic wysokości między punktami (niwelacja satelitarna), czy wyznaczenia przemieszczeń poziomych i pionowych, jeśli wymieniać tyko te zastosowania będące przedtem domeną innych dziedzin geodezji.
Oczywiście nietypowe, bądź eksperymentalne zastosowania wymagają głębszej wiedzy i szczególnej staranności przy wykonywaniu pomiarów.
Krótka charakterystyka systemu
System GPS tworzą trzy zasadnicze części (segmenty):
- segment kosmiczny – tworzą „w zasadzie” 24 satelity (czynne) umieszczone na sześciu prawie kołowych orbitach o nachyleniu ok. 55 stopni do płaszczyzny równika (po 4 satelity na każdej orbicie), wysokość orbity ok. 20 000 km. Każdy z satelitów emituje bardzo stabilne częstotliwości pomiarowe, transmituje sygnały własnego zegara oraz retransmituje informacje efemerydalne (dotyczące położenia satelity w przestrzeni) i identyfikacyjne (dotyczące tego satelity i całego systemu);
- segment kontroli – składający się z 5 stacji śledzących Colorado Springs (master station) i 4 rozmieszczonych w miarę równomiernie wzdłuż równika. Obserwacje zarejestrowane na stacjach śledzących są przesyłane do stacji podstawowej (master). Centrum obliczeniowe dokonuje wyznaczenia przewidywanych elementów orbity każdego satelity i poprawek pozwalających na określenie pozycji satelity w momencie obserwacji. Te informacje wraz z poprawą zegara satelity są przesyłane do komputera pokładowego satelity, a następnie retransmitowane w postaci tzw. efemeryd pokładowych (części depeszy satelitarnej);
- segment użytkowników - w zależności od rodzaju posiadanego sprzętu i potrzeb użytkownicy wyznaczają swoją pozycję bezpośrednio w systemie WGS-84 (nawigacja) lub przy zastosowaniu innych narzędzi i metod pomiaru (statycznych), w post-processingu, wyznaczają pozycję ze znacznie większą dokładnością. Istnieją też inne sposoby wyznaczenia pozycji (tryby kinematyczne). Omówienie nawet pobieżne wszystkich sposobów wyznaczenia pozycji oraz podstaw teoretycznych wymagałoby obszernego wykładu (cyklu wykładów).
Zainteresowanych odsyłam do literatury - artykułów w magazynie GEODETA (dodatek NAWI), podręczników akademickich i publikacji przekrojowych np.: Geodezja współczesna w zarysie [K. Czarnecki, Wydawnictwo Wiedza i Życie], GPS w praktyce geodezyjnej [J. Lamparski, K. Świątek Wydawnictwo Gall]
W uproszczeniu wyznaczenie pozycji polega na realizacji przestrzennego wcięcia wstecz (liniowego) do punktów (satelitów GPS), których pozycja w przestrzeni choć zmienna, jest możliwa do wyznaczenia na podstawie transmitowanych przez satelity efemeryd.
Planowanie obserwacji
Większość dostawców odbiorników dostarcza wraz ze sprzętem narzędzia do opracowania i wyrównania wyników pomiaru, oraz do planowania misji obserwacyjnych.
Programy do planowania misji obserwacyjnych bazują na informacjach zawartych w almanachu – części depeszy satelitarnej.
Posiadając informacje o przybliżonej lokalizacji stanowisk obserwacyjnych, można zaplanować sesje pomiarowe, dokonując wyboru optymalnych przedziałów czasowych dla wykonania „obserwacji”.
Program podaje informacje o liczbie widocznych w określonym „oknie” satelitów, ich konstelacji, wartości wskaźnika DOP, itp. przedstawione na osi czasu.
poniedziałek, 31 maja 2010
Budynek po zalaniu
Tysiące zniszczonych przez powódź budynków będą wymagały inwentaryzacji. Właściciele zalanych domów sami mogą stwierdzić, że odpadają tynki czy też wybrzuszyły się parkiety, o tyle fachową ocenę nieruchomości powinniśmy zlecić profesjonalistom. Jak ocenia ekspert Dorota Kminikowska z firmy APEKS z Gdańska: Poziom zniszczeń oraz ich skutki powinni oceniać eksperci posiadający stosowne uprawnienia budowlane. Nie wyklucza się wykonania ekspertyzy geologicznej gruntu. Wskazane jest wykonanie szczegółowej inwentaryzacji nieruchomości wraz z dokumentacją fotograficzną. Do wyceny szkód uprawnieni są rzeczoznawcy majątkowi. Ocenie powinna podlegać cała nieruchomość: grunt wraz z zabudowaniami. Samemu nie należy dokonywać takiej oceny.
Wysuszenie budynku, tak, by móc go dalej użytkować jest możliwe tylko po uzyskaniu pozytywnej opinii osoby ze stosownymi uprawnieniami budowlanymi. Jeśli już uzyskamy pozytywną ocenę do remontu należy przystąpić niezwłocznie, tak aby nie doprowadzić do dalszej degradacji budynku. Szczególnie szybko powinno nastąpić osuszenie budynku.
Wykonanie remontu nieruchomości wynika z wykonanych ocen i ekspertyz. Ekspertyza techniczna obiektu powinna zawierać plan remontu. W przypadku zalanych wbudowanych materiałów lekkich (gips, gazobeton i drewno) koszt wysuszenia i doprowadzenia budynku do stanu poprzedniego może przewyższyć koszt wybudowania nowego domu.
I jeszcze jedna cenna uwaga - nie można zastosować porad ogólnych. Każda nieruchomość powinna być traktowana indywidualnie i indywidualnie poddana ekspertyzie.
Więcej o remontach domów po powodzi można przeczytać tutaj.
Wysuszenie budynku, tak, by móc go dalej użytkować jest możliwe tylko po uzyskaniu pozytywnej opinii osoby ze stosownymi uprawnieniami budowlanymi. Jeśli już uzyskamy pozytywną ocenę do remontu należy przystąpić niezwłocznie, tak aby nie doprowadzić do dalszej degradacji budynku. Szczególnie szybko powinno nastąpić osuszenie budynku.
Wykonanie remontu nieruchomości wynika z wykonanych ocen i ekspertyz. Ekspertyza techniczna obiektu powinna zawierać plan remontu. W przypadku zalanych wbudowanych materiałów lekkich (gips, gazobeton i drewno) koszt wysuszenia i doprowadzenia budynku do stanu poprzedniego może przewyższyć koszt wybudowania nowego domu.
I jeszcze jedna cenna uwaga - nie można zastosować porad ogólnych. Każda nieruchomość powinna być traktowana indywidualnie i indywidualnie poddana ekspertyzie.
Więcej o remontach domów po powodzi można przeczytać tutaj.
Subskrybuj:
Posty (Atom)